„Powiedziałam mu, żeby przestał uciekać. Zdenerwował się i powiedział, że nigdy nie rozumiałam niczego na temat krwi”. Robert ponownie spojrzał na znamię. „Potem odszedł. Trzy dni później znaleziono jego samochód porzucony w pobliżu mostu Blackwater. Żadnego wypadku. Żadnych śladów po nim. Tylko samochód, telefon i portfel”.
Joanna zaparła dech w piersiach.
„Żadnych ciał?”
„Żadnych ciał. Policja uznała, że to sfingował i uciekł. Chciałam wierzyć, że żyje”.
Przez siedem miesięcy Joanna wyobrażała sobie Logana gdzieś na wolności, beztroskiego, śmiejącego się zbyt łatwo, opowiadającego komuś nowemu o swojej skomplikowanej przeszłości. Ten obraz bolał, ale trzymał ją w miejscu. Złość była łatwiejsza niż żal. Teraz był most, porzucony samochód i ojciec, który zniknął z niejednego życia.
Robert przysunął krzesło bliżej i ostrożnie usiadł.
„Z żoną mieliśmy dwóch synów” – powiedział. „Logana i jeszcze jednego chłopca. Miał na imię Elias”.
To imię nic jej nie mówiło.
„Elias miał znamię pod lewym obojczykiem, dokładnie takie samo jak…
twojego syna. Kiedy Elias miał pięć lat, zniknął”.
Pielęgniarka przeżegnała się bez namysłu.
Robert kontynuował, jakby zatrzymanie mogło go złamać.
„To wydarzyło się na festynie powiatowym. W jednej chwili był obok mojej żony. W następnej zniknął. Szukaliśmy miesiącami. Policja, wolontariusze, psy w lesie. Nic. Żadnej notatki. Żadnego ciała. Żadnego wiarygodnego świadka”.
Zacisnął dłonie mocno na kolanach.
„Moja żona przez dziesięć lat utrzymywała jego pokój w tym samym stanie. Jego buty przy łóżku. Jego rysunki na ścianie. Umarła, wierząc, że wciąż żyje”. Głos prawie mu zamarł. „To znamię pojawia się czasami w mojej rodzinie. Kiedy się pojawia, wygląda prawie identycznie”.
Joanna spojrzała na znamię na skórze syna.
„Więc to dziecko jest twoim wnukiem” – powiedziała.
Słowo zadrżało między nimi.
„Co Logan powiedział ci o swojej rodzinie?” – zapytał Robert.
Zaśmiała się bez humoru.
„Prawie nic. Powiedział, że jego matka nie żyje. Powiedział, że jesteś surowy. Powiedział, że nienawidzi szpitali”. Zrobiła pauzę. „Mówił, że są rzeczy, o których nikt w jego rodzinie nie rozmawia. Miał koszmary. Kiedyś powiedział imię przez sen”.
Robert ledwo oddychał.
„Jakie imię?”
„Elias”.
Pielęgniarka cicho odchrząknęła.
Robert wstał tak szybko, że krzesło zaskrzypiało o podłogę. Joanna wzdrygnęła się.
„Przepraszam” – powiedział, choć jego oczy stały się nieobecne i przestraszone. „Trzy miesiące przed zniknięciem Logana przyszedł do mojego domu pijany. Wszedł do dawnego pokoju Eliasa. Trzymałam go zamkniętego na klucz po śmierci żony. Nie mogłam go opróżnić. Logan wyłamał zamek”.
Joanna czekała.
„Powiedział, że coś sobie przypomniał. Pamiętał jarmark. Pamiętał, jak wyprowadzano Eliasa. Kobieta w zielonym płaszczu trzymała go za rękę. Ale Elias nie płakał. Logan powiedział, że Elias obejrzał się i uśmiechnął”.
Joanna zerknęła na śpiące niemowlę.
„Logan miał trzy lata, kiedy Elias zniknął. Przez lata nic nie pamiętał. Nagle, po prawie dwudziestu pięciu latach, pamięć powróciła”.
„Dlaczego więc?”
„Bo ktoś wysłał mu zdjęcie”.
Joanna znieruchomiała.
